طراحی فرآیند ریخته گری یک عنصر اصلی در تضمین کیفیت ریخته گری، کارایی تولید و کنترل هزینه است. محتوای آن سیستماتیک و جامع است و عمدتاً بر روی فرمول بندی راه حل های فنی و بهینه سازی پارامترهای فرآیند در طول فرآیند ریخته گری متمرکز است. محتویات اصلی طراحی فرآیند ریخته گری به شرح زیر است:
1. انتخاب روش فرآیند ریختهگری: بر اساس ویژگیهای ساختاری، خواص مواد، حجم تولید و الزامات استفاده از ریختهگری، فرآیند ریختهگری مناسب انتخاب میشود، مانند ریختهگری شن و ماسه، ریختهگری با قالب، ریختهگری سرمایهگذاری، ریختهگری با فشار کم، یا ریختهگری فوم از دست رفته. فرآیندهای مختلف به طور قابل توجهی از نظر دقت، هزینه و کارایی متفاوت هستند و نیاز به بررسی جامع دارند.
2. تعیین موقعیت ریختن: انتخاب منطقی جهت و موقعیت تزریق فلز مذاب به داخل قالب مستقیماً بر جریان فلز، تخلیه گاز و توالی انجماد تأثیر می گذارد. اصل برای تسهیل تغذیه، کاهش عیوب (مانند حفره های انقباض و تخلخل) و قرار دادن قسمت های ضخیم تر در نزدیکی رایزر برای تغذیه است.
3. انتخاب سطح جداسازی: سطح جداسازی سطح اتصال بین قسمت های مختلف قالب است. انتخاب آن باید ساختار قالب را تا حد امکان ساده کند، از تقعر جانبی جلوگیری کند، طرح کلی ریخته گری روشن را تضمین کند، و قالب گیری و قالب گیری را تسهیل کند. در حالت ایدهآل، ریختهگریها باید در همان قالب شنی قرار گیرند تا خطر ناهماهنگی کاهش یابد.
4. طراحی هسته: برای تشکیل حفره داخلی یا هندسه پیچیده ریخته گری استفاده می شود. سر هسته (ساختاری که هسته ماسه را نگه می دارد)، تکیه گاه هسته (جزء فلزی که از هسته شنی پشتیبانی می کند) و کانال های هواگیری باید برای اطمینان از موقعیت دقیق هسته، استحکام کافی و تهویه موثر طراحی شوند.
